چمن مصنوعی و سلامت ورزشکاران

چمن مصنوعی در سال ۱۹۶۴ اختراع شد ولی وقتی در سال ۱۹۹۶ برای اولین بار در باشگاه آسترودم در هوستون مورد استفاده قرار گرفت و هم مورد توجه قرار گرفت. با توجه به معماری زمین که به شیوه ای بود که نور کافی به چمن طبیعی نمی رسید، باشگاه شروع به استفاده از چمن مصنوعی کرد.

چمن مصنوعی

مزایای چمن مصنوعی

اعتراض بازیکنان فوتبال به بازی کردن روی چمن مصنوعی سابقه ای چندین ساله دارد و شاید مهمترین آنها ، زمانی بود که بازیکنان فوتبال طی جام جهانی بانوان سال ۲۰۱۵ یک دعوای حقوقی برای اعاده ی حق بازی کردن روی چمن طبیعی را به رسانه ها کشاندند. با اینحال در نهایت آن بازیکنان روی چمن مصنوعی هم در آن جام جهانی بازی کردند.

با توجه به اینکه چمن مصنوعی در بسیاری از مدارس، شهرها و باشگاه ها زمین اصلی انجام ورزش فوتبال است، سوال ها در مورد مزایا و معایب آن همچنان وجود دارد و تمامی فوتبال دوستان، بازیکنان و مربیان فوتبال به دنبال یک جواب قطعی در مورد این موضوع هستند.

از مزایای اصلی چمن مصنوعی عدم نیاز به آبیاری، عدم جابه جایی و بذر پاشی و .. بوده که به نظر نگهداری از آن بسیار ارزانتر از چمن طبیعی است.

مانعی برای عملکرد؟

به مرور اما ورزشکاران شروع به گزارش مشکلات کردند. سطح چمن مصنوعی برای بازی کردن بسیار سفت بود و هر گونه افتادن یا غلطیدن روی آن با ایجاد زخم در بدن بازیکنان همراه بود. طی روزهای گرم سطح آن به شدت گرم میشد. همچنین با توجه به استهلاک آن طی زمان، تعویض آن بسیار گرانتر و سخت تر از چمن طبیعی بود.

اما عمده ی این مشکلات متعلق به نسل اول این چمن ها بود. نسل دوم این چمن ها با اضافه کردن فضای بیشتر بین فیبر ها و افزودن مواد نرمی از جنس پلی اتیلن و همچنین استفاده از لایه ای شن گونه بین الیاف چمن، سطح آنرا نرمتر و بسیار مشابه چمن طبیعی کردند. همچنین در نسل سوم این چمن ها، اضافه شدن گرانول های لاستیکی بین فیبرهای چمن ، باز هم بیشتر منجر به نرم شدن این چمن ها شد.

ایجاد تغییرات در الیاف این چمن ها همچنان ادامه دارد و چمن های جدید که برخی به آن نسل چهارم هم میگویند ، مخلوطی از شن و گرانول های لاستیکی را در الیاف چمن استفاده میکنند.

با وجود تمام این تغییرات، هنوز هم برخی ورزشکاران همچنان اعتقاد دارند بازی کردن روی چمن مصنوعی باعث افت عملکرد آنها میشود و با ایجاد زخم و آسیب های بیشتری برای آنها همراه است. و گروه دیگری از بازیکنان گزارش کرده اند که ترس آنها از آسیب دیدگی منجر میشود که با احتیاط بیشتری روی چمن مصنوعی بازی کنند.

 

نامداران

 

خطر بیشتر آسیب دیدگی؟

در سال ۲۰۱۴، یک مطالعه که روی بازیکنان لیگ فوتبال آمریکا انجام شد ، نتایج جالبی را گزارش کرد. بدنبال بازی روی چمن مصنوعی در مقایسه با چمن طبیعی، ۹۵% بازیکنان گزارش کرده بودند که درد عضلانی و مفصلی بیشتری را تجربه میکنند. ۹۰% بیان کرده بودند که ریکاوری آنها مدت زمان بیشتری طول میکشد و ۸۹% بر این باور بودند که بازی روی چمن مصنوعی باعث میشود احتمال مزمن شدن آسیب های آنها افزایش یابد.

حال آیا این نظرات ، منطبق بر واقعیت هستند یا تنها ناشی از تصور خود بازیکنان است؟

مطالعات آزمایشگاهی بسیاری در این خصوص انجام شده است که نشان میدهند بین این دو سطح تفاوت واقعا وجود دارد و برخی از آنها نشان داده اند که الگو های حرکتی روی این دو سطح متفاوت هستند زیرا که برای مثال نیرو های اصطکاکی بین کف کفش استوک و سطح چمن در چمن مصنوعی بیشتر است.

مطالعه ی دیگری نیز نشان داد که در صورتیکه بازیکن از ارتفاع بالای ۷۷ سانتی متر با سر روی چمن مصنوعی بیوفتد،  به علت تفاوت نیرو های حاصل، احتمال آسیب ضربه ای خفیف مغز، ۱۰% احتمالش بیشتر میشود  اما در عمل، گزارش ها چنین افزایشی را نشان ندادند.

با استناد به مطالعات بسیاری که روی آسیب ها در فوتبال تمرکز کرده بودند، بررسی نتایج و گزارشات آسیب ها از سال ۱۹۹۰ تا سال گذشته، نشان میدهند که میزان آسیب دیدگی روی هر دو چمن، تقریبا یکسان است و تفاوت معناداری ندارد.

فوتبال

بررسی مطالعات و گزارشات بازیکنان

سال ۲۰۱۱ یک مطالعه ی مروری به بررسی ۲۰ مطالعه ی کوهورت آینده نگر در حوزه ی آسیب های ورزشی و ارتباط آن با نوع چمن پرداخت. ۱۶ مطالعه از بیست مطالعه نشان دادند که تفاوت میزان اسیب دیدگی درکل بسیار ناچیز است. ۸ مطالعه اشاره کرده بودند که میزان بروز آسیبب دیگی مچ پا روی چمن مصنوعی اندکی بیشتر است با این حال میزات شدت آسیب، تفاوت خاصی ندارد. با این حال آسیب های شدیدتر در بانوان بیشتر رخ میدهد.

نوع ورزش نیز در مسئله آسیب ها نقش مهمی دارد. برای مثال طی مطالعات نشان داده شده که میزان بروز آسیب دیدگی رباط صلیبی قدامی در ورزش راگبی در زمین های چمن مصنوعی بیشتر از چمن طبیعی است. با این حال، چنین ارتباطی در ورزش فوتبال اصلا مشاهده نشده است.

با این وجود, رسیدن به یک نتیجه ی قطعی سخت است. حتی در مورد چمن طبیعی نوع خاک و نوع چمن همگی تاثیر گذار هستند. کیفیت چمن مصنوعی نیز به مرور زمان تقلیل می یابد. هر دو ی این چمن ها در شرایط آب و هوایی مختلف، ویژگی های متفاوتی دارند و از همه مهمتر نوع کفش ورزشی مورد استفاده هم در این زمینه تاثیر گذار است.

و در کنار تمام اینها ، با توجه به اینکه یک سیستم ثبت آسیب صحیح و بر پایه ی نظر تخصصی پزشک در تمام مطالعات وجود ندارد و عمده ی گزارشات بر پایه ی اعلام خود بازیکن هستند، استناد عینی به نتایج سخت تر هم میشود.

توصیه فنی؛ بهتر است بازیکنان، عمده ی زمان تمرینی خود را روی چمنی تمرین کنند که جنس آن با چمن روز های مسابقه شان یکی باشد و اگر روی هر دو جنس چمن مسابقه میدهند، تمرینشان نیز باید روی هر دو نوع جنس چمن باشد.

 

چمن طبیعی

آیا ارتباطی با سرطان وجود دارد؟

یکی از نگرانی های دیگری که در ارتباط با چمن مصنوعی وجود دارد، بدنبال انتشار یک گزارش بروز سرطان در فوتبالیست های دختری بود که در دوران کودکی روی چمن مصنوعی فوتبال بازی کرده بودند که از ۳۸ نفر ۳۴ نفر آن دروازه بان بودند. سرطان هایی مثل لوسمی و لنفوم در صدر لیست قرار داشتند.

این گزارش که توسط یکی از مربیان تیم واشنگتن دی سی ایالت متحده آمریکا نوشته شده بود، تیم های تحقیقاتی را مجاب به انجام تحقیقات در این زمینه کرد. اولین مطالعات نشان دادند که گازهای منتشر شده توسط گرانول های لاستیکی چمن مصنوعی هیچ اثر مضری روی سلامت افرادیکه از چمن مصنوعی استفاده میکنند ندارد.

با وجود اثبات بی اثر بودن گازها ی متصاعد شده از چمن مصنوعی روی سلامت بازیکنان،  توجه به اهمیت موضوع خصوصا در کودکان، مطالعات با تمرکز بر اثر بلعیدن تکه های چمن، تماس پوستی و اثر ترکیب تعریق بازیکن و چمن مصنوعی روی سلامت بازیکنان ادامه دارد و مراکز بسیاری در سرتاسر دنیا با تحت نظر داشتن روزانه میلیون ها کودکی که روی چمن های مصنوعی بازی میکنند بدنیال یافتن جواب قطعی این سوال هستند.

مقاله از گروه تبلیغاتی چتر قرمز


همچنین ببینید؛

ورزش کودکان ، با ورزش نشاط را به فرزندانتان هدیه دهید!

دیگر مفالات

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Fill out this field
Fill out this field
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

پانزده + 19 =

فهرست